Człowiek – istota stadna. Niby oczywiste, w końcu od wieków dobieraliśmy się w grupy tworząc plemiona, osady, większe i mniejsze społeczności. Rozwój technologii sprawił, że nawet tysiące kilometrów nie są w stanie nas rozdzielić – mamy telefony komórkowe, Internet i inne cuda. A wszystko to po to, by być bliżej siebie, by zachować ciągłość więzi, które tworzą się między nami.
Dobrze, to wszystko prawda, ale nasuwa mi się jedno pytanie: skoro to bycie razem od dawien dawna tak pięknie nam to wychodzi, to dlaczego tak trudno zbudować związek kobiety i mężczyzny? Przecież to tylko dwie osoby, dwa zestawy genów, poglądów, charakterów muszą się ze sobą dogadać. Dlaczego są dni, kiedy nie możemy żyć bez siebie, a są takie, że nie chcemy nawet na siebie patrzeć? Oszaleję normalnie, zacznę rwać włosy z głowy, bo nie potrafię tego rozgryźć.
Nie, żebym była w tej materii jakaś szczególnie biegła, ale zależy mi, aby ten związek, w którym jestem, był szczęśliwy. Ot, niby niewielkie pragnienie, pozornie prosta sprawa. A jednak…
No i chyba po to właśnie jest ten blog. By szukać wyjścia z różnych sytuacji, by starać się zrozumieć to i owo, by zmądrzeć i dorosnąć.
skomentuj (1)